یکی از مهم ترین فاکتورهای جوجه کشی از تخم نطفه دار پرندگان، رطوبت نسبی است که بر اساس دفترچه راهنمای دستگاه جوجه کشی متناسب با گونه طیور مورد نظر باید در محدوده معینی حفظ گردد. بعنوان مثال محدوده رطوبت نسبی صحیح در جوجه کشی از تخم مرغ نطفه دار %50-%40 می باشد.

با در نظر گرفتن تمامی متغیرهای ممکن (رطوبت اتاق در طول سال، تعداد تخم ها، اتلاف رطوبت در داخل دستگاه جوجه کشی و جریان هوا به داخل دستکاه و یا خارج از آن و … ) حفظ رطوبت نسبی در حد مطلوب کار نسبتاً مشکلی خواهد بود مگر اینکه رطوبت داخل دستگاه بطور کاملاً اتوماتیک کنترل شود و این به این معنی است که گاهی اوقات شکست در هچ تخم ها تحت شرایطی اتفاق می افتد که قبلاً نتایج درستی را ارائه داده بودند.

پوسته تخم ها متخلخل بوده و رطوبت داخل تخم از طریق تبخیر در طول دوره جوجه کشی از پوسته خارج می گردد. بسته به سطوح رطوبت موجود در هوای اطراف تخم ها، میزان رطوبت کمتر و یا بیشتری ممکن است تلف شود. همزمان با از دست دادن رطوبت، وزن تخم کاهش می یابد. اما لازم است این را نیز بدانید که پوسته تمامی تخم ها یکسان نبوده و لذا برخی از تخم ها سریع تر از سایرین وزن از دست می دهند چرا که پوسته های تخم های مختلف از لحاظ میزان تخلخل (منافذ روی پوسته) با یکدیگر تفاوت دارند.

مهم ترین دلیل شکست در هچ (در صورتی که تخم ها نطفه دار بوده و جنین های داخل این تخم ها به خوبی رشد نموده باشند اما در طول زمان هچ و یا قبل از آن در داخل پوسته مرده اند)، رطوبت بسیار بالا است. بعبارتی دیگر در طول دوره جوجه کشی رطوبت به اندازه کافی از تخم خارج نشده است. کیسه هوایی داخل تخم که همزمان با تبخیر رطوبت در داخل پوسته تشکیل می گردد نقش مهمی در بقای حیات جوجه به هنگام بیرون آمدن از تخم ایفا می کند و اگر میزان رطوبت داخل دستگاه بسیار بالا باشد، تخم به اندازه کافی قادر به از دست دادن رطوبت نخواهد بود.

جوجه به هنگام بیرون آمدن از تخم معمولاً بسیار بزرگتر از آن است که داخل پوسته قادر به حرکت باشد و با میزان هوای ناچیز، اگر قادر به شکستن غشای مابین خود و پوسته نباشد؛ ممکن است داخل پوسته خود غرق شده و خفه شود. بالعکس تخم هایی که به دلیل سطوح رطوبت پایین داخل دستگاه؛ رطوبت بسیار زیادی را از دست می دهند کیسه هوایی بزگتری را تولید می کنند اما یک جوجه کوچکتر و ضعیف تر در فضای باقی مانده در حال تشکیل بوده و به احتمال زیاد قبل از هچ و یا در طول آن خواهد مرد.

اگر سطح رطوبت و میزان کاهش وزن داخل تخم صحیح باشد، سایز کیسه هوایی تشکیل شده در داخل تخم نیز کاملاً صحیح بوده و جوجه همزمان با نوک زنی به قسمت بالای پوسته اولین هوای تنفسی خود را (از کیسه هوایی) دریافت نموده و دارای فضای کافی برای حرکت خواهد بود. اگر این کاهش وزن را هر 3 الی 4 روز یکبار در طول دوره جوجه کشی اندازه گیری کنیم، می توانیم از طریق مقایسه میزان کاهش وزن واقعی و ایده آل مربوط به گونه مورد نظر (جدول زیر را مشاهده نمایید) سطوح رطوبت در طول دوره جوجه کشی را تصحیح و تنظیم کنیم. خبر خوب این که چیزی که اهمیت دارد کاهش وزن در طول کل دوره جوجه کشی است و لذا اگر میزان کاهش وزن صحیح نبوده باشد، می توان با انجام کمی تنظیمات دوباره به مسیر درست بازگشت.

مثالی در رابطه با محاسبه کاهش وزن تخم های نطفه دار:

مثال زیر نشان می دهد که چگونه می توان این متد را در طول دوره جوجه کشی عملاً اجرا نمود. طول دوره جوجه کشی از تخم مرغ نطفه دار 21 روز و میزان کاهش وزن ایده آل در لحظه نوک زنی جوجه به پوسته تخم (طبق جدول بالا) برابر %13 می باشد.

دستگاه جوجه کشی را روی دمای صحیح (در اینجا 37.5 درجه سلسیوس در مرکز تخم) تنظیم نموده و چند ساعت صبر کنید تا دما به ثبات برسد. سپس سطوح رطوبت را در حد مطلوب (متناسب با گونه جوجه کشی شده) تنظیم نمایید- در اینجا %45

24 ساعت صبر کنید تا تمامی شرایط داخل دستگاه به ثبات برسند. در طول این مدت اگر تخم ها را از طریق پست دریافت کرده اید، در مکانی ذخیره نموده و اجازه دهید که استراحت کرده به دمای اتاق برسند. تخم ها را به نحوی ذخیره کنید که انتهای نوک تیزشان به سمت پایین باشد.

در روز اول تخم ها را با یک مداد نرم یکی یکی شماره گذاری کنید تا در مراحل بعدی قادر به تشخیص انها باشید.

دیدگاه خود را ارسال کنید...